Wystawa malarstwa Krzysztofa Iwina w Raciborskim Centrum Kultury od 9 lutego do 10 marca
Artysta od wielu lat zajmuje się malarstwem i rysunkiem, a jego prace znajdują odbiorców wśród kolekcjonerów w Polsce i w Stanach Zjednoczonych. Tworzy głównie w technice olejnej i akrylowej.
Raciborskie Centrum Kultury zaprasza na wystawę malarstwa Krzysztofa Iwina, którą można oglądać w galerii na pierwszym piętrze budynku przy ul. Chopina 21. Ekspozycja jest dostępna dla zwiedzających bezpłatnie od 9 lutego do 10 marca.
Krzysztof Iwin jest absolwentem Liceum Sztuk Plastycznych w Olsztynie (1989-1993). Następnie w 1995 r. ukończył Wydział Artystyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie. W 2002 r. rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, najpierw na Wydziale Architektury i Wzornictwa w pracowni projektowania architektury wnętrz prof. Andrzeja Pniewskiego, a później na Wydziale Malarstwa i Grafiki w pracowni malarstwa prof. Macieja Świeszewskiego. Studia zakończył w styczniu 2003 r., uzyskując dyplom z malarstwa i rysunku z wyróżnieniem.
Artysta od wielu lat zajmuje się malarstwem i rysunkiem, a jego prace znajdują odbiorców wśród kolekcjonerów w Polsce i w Stanach Zjednoczonych. Tworzy głównie w technice olejnej i akrylowej. Wcześniej często wykorzystywał własnoręcznie przygotowane podobrazia z ramą stanowiącą integralny element kompozycji, obecnie koncentruje się przede wszystkim na środkach wyrazu w warstwie wizualnej. Jego twórczość skupia się na tematyce człowieka oraz na interpretacji zjawisk związanych z cywilizacją, kulturą i sztuką, a także na zagadnieniach o charakterze uniwersalnym.
Artysta opisuje swój proces twórczy jako budowanie świata na płaszczyźnie poprzez intuicyjne kształtowanie kompozycji, koloru i formy prowadzące do uzyskania spójnego lub celowo kontrastowego efektu wizualnego. – Realizację świata zamkniętego na płaszczyźnie zaczynam od zaprojektowania grawitacji. Na samym początku intuicyjnie dobieram najlepsze parametry dla utrzymania porządku w obrazie, potem w trakcie innych prac dokomponowuję mniej lub bardziej, krzykiem koloru, siłą waloru lub dźgnięciem kształtu ta, aby wszystko grało czystym dźwiękiem lub ewidentnym fałszem. Na początku rozbijam formę – nie całkiem, odłupuję kawałkami, wrzucam je do kapelusza, mieszam i z zamkniętymi oczami wyjmuję. Cieszę się na widok tego, kiedy jakiś nieznany algorytm układa je na płaszczyźnie w sposób inny od pierwotnego, ciekawy, zaskakujący, zajmujący ale raczej mniej funkcjonalny niż ten rzeczywisty – podkreśla artysta.
oprac. /kp/
Integracja i współpraca gospodarcza
– reklama –
