Konwencja o Prawach Dziecka

    Anna Zganiacz



    Dnia 20 listopada 1989 roku Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych jednomyślnie uchwaliło i przyjęło wielostronną umowę międzynarodową z dziedziny praw człowieka – Konwencję o Prawach Dziecka. Weszła ona w życie 2 września 1990 roku. W Polsce obowiązuje od 7 lipca 1991 roku.

    Konwencję uznano jako swoistą światową konstytucję praw dziecka. Zawiera ona pełny katalog praw dziecka: prawa cywilne, kulturalne, polityczne i socjalne. Opiera się ona na przyjętych m.in. założeniach:
    1.dziecko jest samodzielnym podmiotem – ze względu na swoją niedojrzałość psychiczną i fizyczną wymaga szczególnej opieki i ochrony prawnej,
    2.dziecko wymaga poszanowania jego tożsamości, prywatności i godności,
    3.rodzina jest najlepszym środowiskiem wychowania dziecka,
    4.państwo ma wspierać rodzinę a nie ją wyręczać,
    5.dorośli mają obowiązek zapewnić dziecku jak najlepsze warunki życia i rozwoju,
    6.dziecko ma prawo do nauki zgodnie z jego możliwościami, i przygotowania do odpowiedzialnego życia w wolnym społeczeństwie w pokoju, zrozumieniu, tolerancji, równości płci, przyjaźni między różnymi grupami etnicznymi, religijnymi, narodami,
    7.dziecko ma prawo do zabawy i wypoczynku, udziału w zajęciach rekreacyjnych, stosownie do wieku dziecka, a także uczestniczenia w życiu kulturalnym i artystycznym.


    Konwencja przyjmuje cztery podstawowe zasady:

    Zasada dobra dziecka – dobro dziecka należy stawiać na pierwszym miejscu, wszystkie działania podejmowane są w najlepiej pojętym interesie dziecka.

    Zasada równości – dzieci nie wolno dyskryminować ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię, pochodzenie narodowościowe, etniczne czy społeczne.

    Zasada wszechstronnego rozwoju – dziecko ma prawo do rozwoju we wszystkich aspektach swego życia – rozwój fizyczny, społeczny, duchowy, psychologiczny.

    Zasada uczestnictwa – dziecko powinno mieć zapewnione uczestnictwo w decyzjach dotyczących ich życia.


    Katalog praw Konwencji obejmuje:

    Prawa i wolności osobiste:

    Prawa do życia i rozwoju -dziecko przebywające w placówce powinno mieć zagwarantowane warunki sprzyjające jego rozwojowi.

    Prawo do identyczności – znaczy to tyle, iż dorośli powinni dziecko szanować, dawać mu wolność/ np. w decyzjach, a także w traktowaniu tzn. nie ograniczać go/ maluch ma też prawo do godności i nietykalności osobistej.

    Prawo do swobodnej myśli, sumienia i wyznania – każde dziecko może w sposób swobodny wyrażać swoje myśli, wyznawać dowolną religię i postępować zgodnie ze swoim sumieniem.

    Prawo do wyrażania własnych poglądów i występowania w sprawach dziecka dotyczących, w postępowaniu administracyjnym i sądowym – przedstawiciele organów administracyjno- sądowych mają obowiązek wysłuchać dziecko w sprawach które go dotyczą.

    Prawo do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej, wyzysku, nadużyć seksualnych i wszelkiego okrucieństwa – nikt nie ma prawa znęcać się nad dzieckiem fizycznie, psychicznie, nadużywać go seksualnie, wyzyskiwać, czy znęcać się nad nim.



    Prawa socjalne :

    Prawo do ochrony zdrowia – dorośli mają obowiązek dbać o zdrowie fizyczne i psychiczne dziecka.

    Prawo do wypoczynku i czasu wolnego – organizować zajęcia tak, aby w ich trakcie znalazł się czas wolny związany z decyzjami dziecka jak go wykorzystać, istotne jest także aby przedszkolak mógł wypocząć / kącik do wypoczynku, ćwiczenia relaksujące dla dziec//i/.



    Prawa kulturalne :

    Prawo do korzystania z dóbr kultury – dziecko powinno mieć zapewniony dostęp do kultury, która jest nieodłącznym aspektem rozwoju m.in organizować przedstawienia teatralne.

    Prawo do informacji – informacje ze świata mają wpływ na kształtowanie się świadomości młodego człowieka, dziecko ma prawo do ich poznania i korzystania z nich w sposób dla siebie dobry, zadaniem dorosłych jest selekcja informacji dostosowana do wieku i możliwości intelektualnych dziecka.

    Prawo do znajomości swoich praw – dorośli nie mają prawa zatajać przed dzieckiem informacji dotyczących ich praw, dzieci powinny mieć ich świadomość i umieć z nich korzystać.

    Państwa – Strony czuwają, aby instytucje, służby oraz inne jednostki odpowiedzialne za opiekę lub ochronę dzieci dostosowały się do norm ustanowionych przez kompetentne władze, w szczególności w dziedzinie bezpieczeństwa, zdrowia, jak również dotyczących właściwego doboru kadr tych instytucji oraz odpowiedniego nadzoru.



    Wiersz autor: Alicja Pacewicz ” Przemoc wobec dzieci „.


    Nikt nie może mnie poniżać

    krzywdzić, bić, wyzywać.

    I każdego mogę zawsze

    na ratunek wzywać.



    Jeśli mama albo tata

    już nie mieszka z nami,

    nikt nie może mi zabraniać

    spotykać ich czasami.



    Mogę uczyć się wszystkiego,

    co mnie zaciekawi.

    I mam prawo sam wybierać,

    z kim się będę bawić.



    Nikt nie może moich listów

    czytać bez pytania.

    Mam też prawo do tajemnic

    i własnego zdania.



    Mogę zażądać,

    żeby każdy uznał moje prawa,

    a gdy różnię się od innych

    to jest moja sprawa.



    Nikt mnie siłą nie ma prawa

    zmuszać do niczego,

    a szczególnie do robienia

    czegoś niedobrego.



    ¬ródła opracowania:
    Konwencja Praw Dziecka
    A. Klimaszewska – artykuł: „Czy przestrzegane są prawa zawarte w Konwencji o Prawach Dziecka w Polsce i w moim środowisku”.



    Opracowała Anna Zganiacz

    - reklama -
    - reklama -

    KOMENTARZE

    Please enter your comment!
    zapoznałem się z regulaminem
    Please enter your name here