Grzybica stóp

Grzybicą zarazić się można bezpośrednio od chorej osoby, jak też przez używanie należących do niej rzeczy. Nie wszyscy wiedzą, że zarazić się nią można i od zwierząt. Szczególnie podatne na zachorowanie są osoby otyłe, cukrzycy i chorzy przyjmujący antybiotyki.

W pierwszym okresie choroba atakuje zwykle ciało między palcami stóp, a nie leczona rozprzestrzenia się z czasem na paznokcie. Objawami grzybicy są: swędzenie i pieczenie skóry, jej zaczerwienienie i pękanie, pęcherze oraz przykry zapach i nadmierna potliwość stóp.

Po zaobserwowaniu pierwszych objawów należy jak najszybciej zgłosić się do dermatologa. Im wcześniejsza będzie diagnoza tym łatwiejsze i krótsze będzie leczenie. Kuracja trwa zwykle kilka tygodni i polega na miejscowym stosowaniu leków grzybobójczych w postaci maści lub kremów. W przypadku grzybicy z nadmiernym rogowaceniem stosuje się również leki doustne.

Grzybica jest co prawda chorobą trudną do leczenia, ale współczesna medycyna dysponuje środkami gwarantującymi jej całkowite zlikwidowanie.

Grzybicy można uniknąć. Najlepszym sposobem jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny, a więc codzienne dokładne mycie i wycieranie do sucha stóp oraz dezynfekowanie i zabezpieczanie wszelkich otarć i pęcherzy. Ponadto wszędzie tam, gdzie stopy mają bezpośredni kontakt z podłożem, chodzić należy w klapkach. Szczególnie ważne jest to w wypadku korzystania z publicznych natrysków, w saunach czy na basenie. Istotny jest również rodzaj noszonego obuwia. Latem, gdy jest ciepło, buty powinny być odkryte, aby skóra stóp była wentylowana. Jeśli nie jest to możliwe, stopy zabezpieczone powinny być miękkimi skarpetami, wchłaniającymi pot i chroniącymi od ewentualnych otarć i posmarowane przeciwgrzybiczym kremem.

Nieprzewiewne buty, w których stopy przez wiele godzin przebywają w ciemności, cieple i wilgoci, stwarzają idealne warunki do rozwoju grzybicy. Warto więc poświęcić trochę czasu i uwagi swoim stopom, aby w przyszłości uniknąć kłopotów.

/skvar/
(Na Zdrowie)