Pracownikowi korzystającemu w celach służbowych z własnego samochodu osobowego, przysługuje od pracodawcy odpowiednia rekompensata.
Zależnie od potrzeb pracodawcy, możliwe są dwa sposoby wykorzystania samochodu przez pracownika: w celu odbycia podróży służbowej poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza miejscem stałego zamieszkania pracownika (czyli delegacje służbowe, gdzie konieczne jest wydanie polecenia wyjazdu służbowego) lub do jazd lokalnych.
W przypadku jazd lokalnych pracodawca ustala miesięczny limit kilometrów. Wysokość limitu uzależniona jest od liczby mieszkańców w gminie lub mieście, w których pracownik jest zatrudniony i wynosi odpowiednio:
– 300 km – do 100 tys. mieszkańców,
– 500 km – ponad 100 tys. do 500 tys. mieszkańców,
– 700 km – ponad 500 tys. mieszkańców, (par. 3 ust. 2 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy).
Są to wartości maksymalne, które mogą być mniejsze, w zależności od potrzeb danego pracodawcy. Szczególnie, jeżeli pracodawca oddaje do dyspozycji pracowników samochód służbowy, wówczas przypadki korzystania z prywatnych pojazdów są raczej sporadyczne i można te wartości ustalić na niższym poziomie. Dla celów rozliczenia pracownika stosuje się stawki określone w par. 2 Rozporządzenia, czyli:
– dla samochodów osobowych o pojemności silnika do 900 cm3 – 0,5214 zł za 1 km;
– dla samochodów osobowych o pojemności silnika ponad 900 cm3 – 0,8358 zł za 1 km;
– dla motocykli i motorowerów odpowiednio 0,2302 i 0,1382 zł.
Ryczałt pieniężny stanowi iloczyn stawki za jeden kilometr przebiegu i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne. Zwrot kosztów używania pojazdów do celów służbowych następuje po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o używaniu przez niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu. Oświadczenie takie powinno zawierać informacje dotyczące pojazdu tj. pojemność silnika, markę, numer rejestracyjny, oraz m.in. określać ilość dni, w których pracownik nie dysponował pojazdem do celów służbowych (§ 4 Rozporządzenia). Jazdy lokalne pracownika muszą mieć związek z załatwianiem spraw pracodawcy. Od przychodów z tego źródła zaliczkę na podatek dochodowy oblicza i pobiera zakład pracy, pełniący funkcję płatnika.
Nie wyklucza się możliwości wykorzystania samochodu prywatnego nawet, jeżeli na stanie w zakładzie pracy jest pojazd służbowy. Bowiem, pojazd służbowy nie jest przypisany do jednej konkretnej osoby, lecz mogą z niego korzystać i inni pracownicy.
Podstawa prawna: 1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 25.03.2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy – Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271. 2. Ustawa z dn. 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. 3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 30.12.1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych – Dz.U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1317.
/w/
Rynek pracy, edukacja, depopulacja
