Prawo do bezpłatnej opieki medycznej konstytucyjnie należy się każdemu człowiekowi w naszym kraju. Jednakże zabezpieczenie medyczne osób w kryzysie bezdomności stanowi znaczne wyzwanie.
Kwestia zabezpieczenia osób w kryzysie bezdomności w świadczenia z zakresu ochrony zdrowia jest jednym z podstawowych wyzwań stojących przed instytucjami, organizacjami, środowiskami udzielającymi wsparcia doświadczającym bezdomności. Choć kryzys ten nie jest zależny od wieku, wykształcenia czy statusu społecznego, powiązany jest bardzo często ze złym stanem zdrowia i bezpośrednio na niego, w sposób oczywisty, negatywnie oddziałuje. Podkreślić więc trzeba, że zdecydowana większość osób w kryzysie bezdomności – obok zabezpieczenia schronienia i zaspokojenia pozostałych podstawowych życiowych potrzeb – wymaga również opieki medycznej. Podjęcia diagnostyki i leczenia wymagają zarówno problemy zdrowotne wynikające z nałogów, często nieleczone lub źle leczone choroby przewlekłe czy następstwa wypadków. Istotne jest również stosowne zabezpieczenie medyczne wrodzonych i nabytych niepełnosprawności, a także specjalistyczna terapia i leczenie chorób układu nerwowego i chorób psychicznych. Osobnej troski wymagają również zaniedbania w zakresie wcześniejszego, czasem długotrwałego złego zabezpieczenia lub braku zabezpieczenia sanitarno-higienicznego czy należytego odżywiania.
Środowisko, jakość życia, ekologia
